ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Η αδερφή μου περνούσε πολύ δύσκολα.
Έλεγε ότι δεν άντεχε να ζει άλλο έτσι.
Άρχισε να λέει ότι ήθελε να πεθάνει.
Δεν ήθελε, όμως, στ' αλήθεια να πεθάνει.
Υποθέτω ότι άντεξε το διάστημα στο νοσοκομείο
γιατί ήθελε να ζήσει.
Τελικά, όμως, πέθανε.
Έμεινα μαζί της,
βλέποντάς την να αργοπεθαίνει.
Τη στιγμή που πέθαινε, άνοιξε το στόμα της.
Προσπαθούσε απελπισμένα να πάρει την τελευταία της ανάσα.
Έτσι. Πέθανε έτσι, με το στόμα της ανοιχτό.
Γι' αυτό,
υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην πεθάνω με το στόμα ανοιχτό.
Θα αντισταθώ στη ζωή με το να αποδεχτώ τον θάνατό μου.
Αυτό αποφάσισα.
ΠΕΡΠΑΤΩ ΜΕΣ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ
Γιατί λες τόσο θλιβερά πράγματα;
Τι;
Αυτά περί θανάτου.
Επειδή...
είμαι νεκρή.
Το ξέχασες;
Το θυμάμαι τώρα.
Πέθανες...
Εσύ...
Έλα τώρα.
Γιατί κλαις; Με στεναχωρείς.
Δεν έχυσες ούτε ένα δάκρυ στην κηδεία μου.
Σκέφτηκα να κόψω κάθε επαφή μαζί σου, αφού δεν έκλαψες.
Αλλά δεν ξέρω πώς κόβεις κάθε επαφή αφότου πεθάνεις.
Δεν ήθελα να κλάψω.
Δεν ξέρω καν γιατί κλαίω τώρα.
Εσύ πέθανες και με άφησες εδώ.
Γιατί να κλάψω;
Γιατί τσαντίζεσαι;
Είναι υπέροχη νύχτα.
Έλα.
Θυμάσαι αυτόν τον δρόμο;
Εδώ περπατούσαμε συνήθως.
Θυμάσαι τώρα;
Θυμάμαι. Με φλέρταρες εδώ.
-Αλήθεια; -Βεβαίως.
Απλώς σου έδειχνα τρυφερότητα. Δεν θα το έλεγα φλερτ.
Μύριζες πολύ ωραία εκείνη τη νύχτα.
Όπως και τώρα.
Είναι απίστευτο που μυρίζω ενώ ονειρεύομαι.
Ναι.
Συνειδητοποιείς ότι ονειρεύεσαι τώρα;
Δηλαδή, δεν είσαι αληθινή;
Είμαι.
Βασικά, ίσως και να μην είμαι, αφού δεν είμαι ζωντανή.
Νιώθω θλίψη,
γιατί νιώθω ότι εξαφανίζομαι,
σαν να χάνομαι.
Δεν ξέρω πού είμαι τώρα,
αλλά ήθελα να έρθω να σε δω
προτού εξαφανιστώ τελείως.
Έτσι, ήρθα στο όνειρό σου.
Ώστε έτσι είναι να βλέπεις νεκρούς στο όνειρό σου;
Δεν είμαι σίγουρη.
Δεν είμαι πολύ καιρό νεκρή, έτσι δεν ξέρω πολλά.
Πάντως, λένε ότι, όταν ξυπνάς από το όνειρο,
θυμάσαι ελάχιστα.
Τότε, ποιο το νόημα, αν δεν μπορώ να θυμηθώ;
Και είσαι ήδη νεκρή.
Το σημαντικό δεν είναι να θυμάσαι.
Το σημαντικό είναι...
ότι μπορούμε να είμαστε ξανά μαζί.
Αρχίζω να στεναχωριέμαι πάλι.
Μην κλαις. Θα ξυπνήσεις απ' το όνειρό σου.
Εντάξει.
Είσαι υπάκουος. Τι καλό παιδί.
Γι' αυτό μου άρεσες τόσο πολύ.
Αυτό το μέρος μού άρεσε πολύ.
Λες να είναι ακόμα εκεί;
Δεν είμαι σίγουρος.
Θυμάσαι τι φάγαμε;
Ναι.
Είχαν το ένα ποτήρι κρασί στην εξωφρενική τιμή των 3.900 γουόν.
Θυμάσαι τέτοια πράγματα;
Φυσικά, θυμάμαι τα πάντα.
Θυμάμαι τον παράξενο πίνακα στον πέτρινο τοίχο
και τον μεθυσμένο τύπο που κοιμόταν δίπλα μας.
Υπήρχε άλλο ένα τραπέζι, απέναντί μας,
και μέσα στο εστιατόριο έπαιζε ωραία μουσική.
Νομίζω ότι η μουσική ήταν παράξενη.
Ναι, αυτό το τραγούδι ήταν.
Θυμάμαι και το άθλιο κρασί.
Εμένα μου άρεσε.
Ήταν απαίσιο.
Είναι όντως απαίσιο.
Δεν αναρωτιέσαι γιατί πέθανα;
Ποιο το νόημα;
Είπες ότι δεν θα θυμάμαι τίποτα όταν ξυπνήσω.
Τότε...
Γιατί πέθανες;
Ένιωθα μοναξιά.
Η μοναξιά έμοιαζε ατελείωτη.
Δεν έβλεπα τέλος.
Σε έκανα να νιώθεις μοναξιά;
Όχι.
Ήσουν πάντα εκεί για μένα.
Υπάρχουν άνθρωποι που με ξέρουν και άλλοι που δεν με ξέρουν.
Εσύ ήσουν απ' αυτούς που με ήξεραν,
και υπήρχαν και άλλοι εκτός από εσένα.
Οι άλλοι ήταν αυτοί που με έκαναν να νιώθω μοναξιά.
Εκτός από εσένα,
υπήρχαν και πολλοί άλλοι που με ήξεραν,
αλλά ο τρόπος που μου φέρονταν με έκανε να νιώθω μοναξιά.
Εσύ ήσουν πάντα εκεί για μένα,
αλλά υπέφερα μάταια,
μέχρι που πέθανα.
Τι κάνεις;
Προσπαθώ να το θυμάμαι όταν ξυπνήσω.
Πάντα θα κατηγορώ τον εαυτό μου.
Θα περάσω την υπόλοιπη ζωή μου
παλεύοντας να καταλάβω τι έκανα και πέθανες.
Λυπάμαι.
Θέλω να...
σε κάνω να θυμάσαι ότι δεν έφταιγες εσύ.
Είδες πώς πέθανα;
Όχι.
Μόνο το άκουσα.
Δεν πέθανα αμέσως,
παρότι έπεσα από τόσο ψηλά.
Είχα τις αισθήσεις μου για μια στιγμή.
Μαζεύτηκε κόσμος γύρω μου,
και έκλεισα το στόμα μου με όλη μου τη δύναμη.
Δεν μπορούσα να αναπνεύσω από τη μύτη λόγω του αίματος,
αλλά έκλεισα το στόμα μου.
Δεν θυμάμαι, όμως, πώς πέθανα.
Μήπως ξέρεις αν πέθανα
με το στόμα ανοιχτό ή κλειστό;
Όχι, δεν ξέρω.
Είμαι περίεργη.
Νιώθεις περιέργεια ακόμα και μετά τον θάνατο;
Μάλλον.
Δεν ξέρω πού είναι η αδερφή μου.
Ούτε πού θα πάω εγώ.
Ακόμα και νεκρή,
νιώθω συνεχώς σαν να εξαφανίζομαι.
Η αίσθηση ότι εξαφανίζομαι...
Μόνο αυτό υπάρχει.
Δεν υπάρχει τίποτα...
να ανακαλύψω.
Ήταν καλοκαίρι.
Εκείνη η νύχτα. Ήταν καλοκαιρινή.
Άκουγα τον ήχο από τα έντομα.
Τα όνειρα και ο θάνατος...
δεν οδηγούν πουθενά.
Δεν καταλήγουν πουθενά...
και τελικά ξεχνιούνται.
Είμαστε εδώ,
αλλά δεν θα μας θυμάται κανείς.
Όλα έχουν χαθεί, και μόνο η νύχτα απομένει.
Αντίο.
Υποτιτλισμός: Μίνα Αθανασοπούλου